عاشقانه

تو را هیچگاه نمی توانم از زندگی ام پاک کنم چون تو پاک هستی می توانم تو را خط خطی کنم که آن وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار میشوی و وقتی که نیستی بی رنگی روزهایم را با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

خداوندا نمی دانم
در این دنیای وانفسا
كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم
نمیدانم
نمی دانم خداوندا.
در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم خداوندا
به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا.
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده.
پناهم ده .
امیدم خداوندا .
كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم
دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به كس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم نمی پرسم
نمی گویند
نمی جوند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
كللام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بتركان این غم دل را
و یا در هم شكن این سد راهم را
كه دیگر خسته از خویشم
كه دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می كنم نجوای پنهانی
كه شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

ولی هیچکس واقعاً

اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد.

یکی گفت: چرا این اتاق پر از دود و آه است

یکی گفت چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت : و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است !

و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری

و من تازه آن وقت گفتم :

خدایا، تو قلب مرا می خری ؟.

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم 

ببخشید، دیگر

"برای شما جا نداریم

از این پس به جز او کسی را نداریم"

صفاي اشك آهم داده اين عشق

دل دور از گنا هم داده اين عشق

دو چشمونت يه شب آتش به جون زد

خيال كردم پناهم داده اين عشق

------------------------------------- 

چون غنچه ء گل قرا به پرداز شود

نرگس به هواى مى قدح ساز شود

فارغ دل آن كسى كه ماند حباب

هم در سر میخانه سر انداز شود

----------------------------------------

آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو  بی‌جرم و گناه در جهان کیست؟ بگو

من بد کنم و تو بد مکافات کنی  پس فرق میان من تو چیست؟ بگو

 ---------------------------------------

 چنان عاشق چنان ديوونه حالم

که مي خوام از تو و از دل بنالم

هنوزم با همين ديوونه حاليم

يه رنگم، صادقم، صافم، زلالم

 -----------------------------------------------

ای مایه‌ی اصل شادمانی غم تو 

خوشتر ز حیات جاودانی غم تو 

از حسن تو رازها به گوش دل من 

گوید به زبان بی‌زبانی غم تو 

 ------------------------------------------

بي تو گلشن چو زندونه به چشمم

گلستون آذر ستون به چشمم

بي تو آرام و عمر زندگاني

همه خواب پريشونه به چشمم

بابا طاهر

----------------------------------- 

وصال تو ز عمر جاودان به

کفی از خاک کویت در حقیقت 

خدا دونه که از ملک جهان به 

 ------------------------------------

وقت سحر است خيز تواي مايه ناز

نر مك نرمك باده خورو چنگ نواز

كانان كه به جايند نپايند بسي

وآنان كه شدند كس نمي آيد باز

خيام

---------------------------------

برداشتمی من این فلک را ز میان

از نو فلکی دگر چنان ساختمی

کازاده بکام دل رسیدی آسان

خيام

 -------------------------------------

اگر خواهم غم دل با تو گویم جا نمی یابم

اگر جایی پیدا کنم تو را تنها نمی یابم

اگر جایی کنم پیدا تو را تنها یابم

ز شادی دست و پا گم می کنم خود را نمی یابم

-------------------------------

جهان بی‌وفا زندان ما بی

گل غم قسمت دامان ما بی

غم یعقوب و محنت‌های ایوب

همه گویا نصیب جان ما بی

بابا طاهر

-----------------------------------------

دلی دارم در آتش خانه کرده

میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت

وجودم را زغم ویرانه کرده

 ------------------------------------

جز نقش تو در نظر نیامد ما را

جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت

حقا که به چشم در نیامد ما را

حافظ

 --------------------------

زخون دل به نعشت گل فشانم

کنار جسم مجروحت بمانم

زخون حنجرت گیرم وضویی

به زخم پیکرت قرآن بخوانم

مردان درصید عشق به وسعت نامنتهایی نامردند!!

خواب ديدم خواب اينكه مرده ام                             

خواب ديدم خسته و افســــــرده ام

روي من خــــروارها از خاك بود                            

واي قبـــــــر من چه وحشتناك بود

تا ميان گــــــور رفتم دل گرفت                            

قبر كن سنگ لحــــــد را گل گرفت

بالش زير سرم از سنـــــــگ بود                            

غرق وحشت، سـوت و كور و تنگ بود

نالــــه مي كردم وليكن بي جواب                           

تشنه بودم، تشنه ي يك جـــرعه آب

خستـــه بودم هيچ كس يارم نشد                            

زان ميان يك تن خريـــــــدارم نشد

هر كه آمد پيش حرفي راند و رفت                           

سوره ي حمـــدي برايم خواند  و رفت

نه شفيعــــــي نه رفيقي نه كسي                         

ترس بود و وحشت و دلواپســــــــي

آمدند آنجا كنـــــــــارم دو ملك                          

تيره شد در پيش چشمـــــــانم فلك

يك ملك گفتـا بگو نام تو چيست؟                        

آن يكي فرياد زد: ربّ تو كيــــــست؟

اي گنه كار سيــــــه دل بسته پر                        

نام اربـــابـــان خــــــود يك يك ببر

در ميان عمر خود كن جستجــــو                        

كارهـــاي نيك و زشت خــــــود بگو

ما كه مأمــــوران حقُّ داوريـــــم                        

نك تو را سوي جهنّـــــم مي بريــــم

گفت: عمر خـــــــــود كردي تباه                       

نامــــه ي اعمال تو گشتـــه سيــــاه

ديگر آنجا عذرخـــــــواهي دير بود                       

دست و پايم بستــــــــه در زنجير بود

نا اميد از هــــر كجـــــا و دل فگار                      

مي كشيــــدندم به خفّت سوي نــــار

ناگهان الطاف حق آغـــــاز شـــــد                      

از جنــــان درهاي رحمت باز شـــــد

مردي آمـــــد از تبــــار آسمان                          

نورپيشانيش، فــــــوق كهكشان

چشمـــــــهايش زندگاني مي سرود                      

درد را از قلــــــب آدم مـــــــي زدود

گيسوانش شط پر جـــوش و خروش                     

در ركابش قدسيـــــــان حلقه به گوش

صورتش خورشيــــد بود و غرق نور                      

جام چشمــــــــانش پر از شـرب ظهور

لب كه نه سرچشمـــه ي آب حيات                     

در دو دستش ممـــكنات و كائنــــــات

خاك پايش تربت عـــــــرش برين                      

طره اي از گيسويش حبــــــــل المتين

در قـــــدوم آن نــگار مـــه جبين                    

از جـــــلال حضـــــرت عشـــق آفرين

بر سرش دستار سبــــزي بسته بود                     

در دلم مهـــرش عجب بنشستـــــه بود

دو ملك ســـر را بـــه زير انداختند                   

بال خـــود را فـــرش راهـــش ساختند

غرق حيـــرت داشتند اين زمـــزمه                   

آمده اينجا حسينِ (عليه السلام) فاطمه(سلام الله عليها)

صـــاحب روز قيـــــامت آمـــــده                

گــــــوئيا بهـــــر شفــــــاعت آمـــده

ســــــوي من آمد مرا شرمنده كرد                 

مهـــربانانه به رويــــــم خنــــــده كرد

گفت: آزادش كنيـــد اين بنـــده را                 

خانه آبــــادش كنيــــد اين بنـــــده را

اينكه اينجا اين چنيــن تنـــها شده                 

كام او با تــــــــربت مــــن وا شـــــده

مادرش او را به عشقـــــم زاده است                

گــــريه كـــرده بعد شيـــرش داده است

بارها بر من محـــبت كــــرده است                 

سينه اش را وقـــف هيـــــأت كرده است

اينكه مي بينيد در شور است و شين                 

ذكر لالائيش بوده يا حسيـــــــن (عليه السلام)

با ادب در مجلـــــس ما مي نشست                 

بهـــــر عشــــق من دلش از غم شكست

سينه چاكِ آلِ زهرا (سلام الله عليها) بوده                   

چـــاي ريزِ مجلــــسِ ما بــــــوده است

خـويش را در ســـوز عشقم آب كرد               

عكـــس مــــن را بردل خـــود قاب كرد

اســـم من راز و نيــــازش بوده است               

خاك من مُهــــرِ نمـــــــازش بوده است

پرچم من را به دوشش مي کشید

پا بـــــرهنه در عــــــزايم مي دويـــــد

اقتداء بر خواهرم زينب (سلام الله عليها) نمود               

گاه مي شد صورتــــش بهـــــرم كبــود

بارها لعن اميــــه كرده اســــت                      

خــويش را نذر رقيه (سلام الله عليها) كرده است

تا كه دنيا بوده از مـــــن دم زده                     

او غـــــــذاي روضـــه ام را هـــــم زده

اينكه در پيش شــــما گرديده بد                     

جســـم و جــــانش بوي روضـه مي دهد

حرمت من را به دنيــا پاس داشت                     

ارتباطي تنگ با عبـــــاس (عليه السلام) داشت

نذر عباسم (عليه السلام) به تن كرده كفن                  

روز تاســـــوعا شـــــده سقــــــاي من

گريه كرده چون براي اكبرم (عليه السلام)                   

با خود او را نزد زهــــرا (سلام الله عليها) مي برم

هر چه باشد او برايم بنـــــده است                   

او بســـوزد، رهبــــرش شرمنــــده است

در مـــــرامم نيست او تنـــها شود                   

باعـــث خوشـــــحالي اعـــــداء شـــود

در قيامــــت عطر و بويش مي دهم                   

پيـــــش مـــــردم آبــــرويش مي دهم

باز بالاتـــــر بـــه روز ســــرنوشت                 

مي شود همـــــسايه ي مــــن در بهشت

آري آري، هــــر كه پابست من است                 

نامه ي اعمـــــــال او دست من است .....

اینجا غروب نازنین دنیا دروغه نازنین

تو شهر غربت زندگی چه بی فوغه نازنین

 ..صدا كن مرا ..

كه صدايت زيباترين نواي عالم است

صدا كن مرا...

 كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد

صدا كن مرا ..

تا بدانم كه میخواهی دوستم داشته باشی .. 

نشسته ام تا شايد صدايم كني

صدايم كني...

تا محبت بي دريغت را نثارت كنم..

دوستت دارم

سحرگاهان همراه با طلوع خورشید

با عشق تو متولد می شوم

تا شامگاه از نبودنت می سوزم و می سازم

اگر باشی از وجودت جان می گیرم

و با نفست زندگی می کنم

و با خنده ات آرزوهایم را به فراموشی می سپارم

به اندازه تمام ستاره های آسمان دوستت دارم

همان ستاره هایی که شبهای خلوتم را نظاره گر بودند

ودر آخر ای آفتاب زیبای شرق

از این انتظار سرد خسته شدم

دریابم

من در این گوشه ویرانه

به تنهایی خود می نگرم

و به آبادی تو به زیبایی چشمان سحر خیزت

من به تو می بالم

که چنین اوج می گیری با وجود همه بی بالی ها

پس مرا یاد کن

که دیری است از خاطرها رفته ام

مرا به سوی خود بخوان

بگذار سخن بگویم

که روزگاریست مهر خاموشی بر لب زده ام

محتاج آرامشم

بال پروازم شکسته

و در هیاهوی مردمان گم گشته ام

و اگر به سویم آیی و باورم کنی

دوباره بال می گشایم

وتا ابدیت همراه تو پرواز را تجربه خواهم کرد

دریابم ای همراه خیالیم

هـــــــــمه می گن عاشقی واسه يه لــــحظه ست

اما من خوب می دونم اين عاشقی پر از ستاره ست

ايــــــــن همه نقــــش کبـــــوتر روی قــــالی دلامون

صــــــدای هق هق عاشق مث ساز يک تـــرانه ست

زيباترين غروب:غروب عاشقان

زيبــــا تـــريـــــن سنگ : دل يــار

زيباتريــــــــن مايــــع: اشـــــــــــــــک

زيباتريـــــــــــــن نالــــــــــــــــــه : آه

زيباتريــــن دوســـــــتت :قلـــب( تو)

زيباترين کلام :دوســــتت دارم